راه های این بهشت ​​مسدود است


شاید از اجرای درست و کامل آن غفلت شده است، شاید از مرکز دور است یا شاید نبود زیرساخت های اولیه باعث رها شدن آن شده است.

می خواهیم از سرزمینی برای شما بگوییم که نماد کامل ظلم و ستم در جهان توریستی کشورمان است. سومین استان بزرگ ایران با 11 شهر، بیش از 2000 جاذبه گردشگری، 982 اثر ثبت شده ملی، چهار سایت میراث جهانی یونسکو و دهکده جهانی صنایع دستی.

اینها آمار و ارقام است، اگر به هر استانی از ایران زیبا و باستانی ما بروید فهرستی از آنها خواهید دید، اما واقعیت خراسان جنوبی فراتر از آنهاست.

به زبان ساده، از زیبایی این دنیا چه می خواهید؟ تنها بودن در یک صحرای طلایی بکر بی‌پایان با شن‌هایی که در باد می‌رقصند، که آسمان شبش پر از ستاره‌های نقره‌ای است؟ قدم زدن در باغ های در هم تنیده با میوه های سرخ و آبدار و چند رنگ، بالا رفتن و فرود آمدن از قلعه های گلی و گلی گذشته های دور، پریدن در چشمه های آب گرم و سرد آب معدنی؟ به تماشای طغیان آهنگین آبهای زلال آبشارهای کوتاه و بلند بنشینید؟ آیا آهنگ تکان دهنده جریان آب در قنات ها را دوست دارید؟ تماشای دره های زیبا، وحشتناک و افسانه ای؟ قدم زدن در روستاهای عجیب با داستان ها و حکایات عجیب تر؟

بیایید افکارمان را جمع کنیم و بگوییم هر آنچه از جذابیت های طبیعی تاریخی این سرزمین می خواهید، در خراسان جنوبی، در جنوب خراسان بزرگ، در مرزهای شرقی کشورمان خواهید یافت.

سوال اینجاست که چگونه است که چنین کشور رویایی و قدرتمندی آنچنان که شایسته آن است، حتی در میان مردم خودمان ایران، نمایندگی و شناخته نشده است و کمتر ایرانی در زندگی خود به خود زحمت داده است که حداقل یک بار به این استان سفر کند؟ گردشگران خارجی که جای خود را دارند.

خراسان جنوبی با این همه دیدنی طبیعی و تاریخی، نه تنها در فهرست اولین مقاصد گردشگران داخلی و خارجی قرار دارد، بلکه حتی در فهرست دوم و سوم نیز قرار نمی گیرد.

چاره ای جز توسعه گردشگری نداریم

بیایید جور دیگری به ماجرا نگاه کنیم. خراسان جنوبی سرزمین فرصت هاست. پتانسیل های گردشگری، علمی و کشاورزی.

روزگاری این سرزمین که یکی از مناطق خشک و کم بارندگی ایران است و در گذشته عمدتاً متکی به قنات های پرآب بود، کشاورزی گسترده ای داشت که در چند دهه اخیر در اثر خشکسالی، مانند کشاورزی از بین رفت. در سایر نقاط ایران در گذشته نه چندان دور، از بین رفتن مشاغل کشاورزی و از دست دادن درآمد باعث مهاجرت بسیاری از دهقانان به شهرها و شهرستان های استانی در استان های همجوار مانند مشهد شد. اما این استان هنوز فرصت هایی داشت که می توانست برای بهبود اقتصاد بیمار، رشد، پیشرفت و درآمدزایی روی آن حساب کند. فرصت هایی مانند طبیعت گردی و گردشگری تاریخی و به ویژه کشاورزی مربوط به محصولاتی با جذب آب کم مانند زرشک و زعفران است.

اما یا نتوانست این فرصت ها را به درستی اجرا کند و یا مسئولان هر دوره عزم و تلاش و رغبتی برای این کار نداشتند. البته یکی دو سالی است که مسئولان استانی و کشوری به این نتیجه رسیده اند که توسعه گردشگری تنها راه برون رفت از بحران اقتصادی استان است. به همین دلیل اقداماتی را برای آشنایی با دیدنی های منطقه آغاز کردند.

اتفاقا همین چند روز پیش معاون گردشگری رئیس جمهور کشور برای برگزاری جشنواره زرشک به این استان سفر کرد و با اشاره به فرصت های گردشگری فراوان استان بر لزوم اجرای آنها برای جذب حداکثری گردشگر تاکید کرد. . گردشگران

علی اصغر شالبافیان همچنین گفت: می توانیم خبرنگاران خارجی را که در ایران هستند برای ارائه فرصت های گردشگری منطقه از جمله نجومی جذب کنیم.

مشکل توسعه ناکافی گردشگری خراسان جنوبی و در واقع یکی از بزرگ ترین مشکلات آن، اجرای ناقص جاذبه هاست که شامل نبود زیرساخت های گردشگری و غیرگردشگری در استان می شود. در ادامه معاون گردشگری نیز در سفر به استان اشاره کوچکی به این موضوع کرد و گفت: بیش از 100 میلیارد تومان پروژه گردشگری در خراسان جنوبی وجود دارد که برخی از آنها بیش از 50 درصد پیشرفت فیزیکی دارند. و مشکلاتی در اجرای کامل آنها وجود دارد، زیرساخت وجود نخواهد داشت، در برخی قسمت ها مطرح خواهد شد.

مشکل زیرساخت های خراسان جنوبی بسیار بزرگتر از آن چیزی است که معاون گردشگری کشور از آن صحبت کرد. از نظر تکمیل پروژه های گردشگری که شامل مجتمع های خدماتی، تفریحی و اقامتی می شود، بزرگترین مشکل زیرساختی این استان بحث راه و ترابری است که برای توسعه آن وزارتخانه های دیگر مانند وزارت راه باید به آن توجه کنند. حاضر در میدان

این موضوع را با مدیرکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی خراسان جنوبی در میان گذاشتیم و هادی شاهوردی به ما گفت زیرساخت های راه و ترابری آنها به شدت ضعیف و مشکل ساز است.

بن بست

اگر در نقشه ایران به دنبال خراسان جنوبی بگردید در شرقی ترین نقطه کشور آن را پیدا می کنید و برای رسیدن به مرکز آن یعنی بیرجند باید از یکی از سه راه هوایی، جاده ای و ریلی استفاده کنید. .

با توجه به دور بودن استان بهترین گزینه مسیر هوایی است که شرایط آن اصلا سخت نیست.

به گفته مدیرعامل میراث خراسان جنوبی، زیرساخت های هوایی بسیار ضعیف است و با وجود اینکه دومین فرودگاه کشور بعد از قلعه مرغی پایتخت در بیرجند ساخته شد، در حال حاضر روزانه تنها دو پرواز از بیرجند به تهران انجام می دهد که گاها لغو می شود. همچنین هفته ای یک پرواز از تهران به بیرجند انجام می شود که در مسیر فرودگاه مشهد توقف دارد.

خراسان جنوبی خط ریلی ندارد، البته یک خط ریلی کمکی از شهر طبس در این استان می گذرد که مخصوص مسیر بافق، تهران، مشهد است که روزانه قطار از آن عبور می کند.

با این حال راه آهنی به مرکز استان و شهرهای دیگر آن وجود ندارد، هرچند شاهوردی می گوید ساخت و ساز تازه شروع شده و قول داده اند تا چهار تا پنج سال آینده حداقل بیرجند را به چابهار وصل کنیم. خط راه آهن.

اگر قطار و هواپیما برای رسیدن به این استان شرقی و جاذبه های آن وجود ندارد، تنها و آخرین گزینه ممکن رفتن به قلب جاده با اتوبوس یا ماشین شخصی جان است.

متاسفانه وضعیت جاده های این استان اصلا خوب نیست، اکثر آنها فرسوده، دو طرفه و خطرناک هستند. البته مدیرکل میراث فرهنگی خراسان جنوبی به ما می گوید که فقط جاده بیرجند – مشخد قطع شده و در چند سال اخیر 80 درصد آن تقسیم و ایمن شده است.

اگر شرایط جاده‌های خراسان جنوبی مناسب بود، نه تنها می‌توانست گردشگران زیادی را از سراسر ایران و خارج از کشور جذب کند، بلکه می‌توانست طول اقامت و امید به زندگی گردشگران و مسافران ترانزیتی را افزایش دهد، زیرا اگر مسافری بخواهد از بندرعباس سفر کند. یا کرمان زمینی برای رفتن به مشهد چاره ای جز عبور از خراسان جنوبی ندارد، هرچند به دلیل فرسودگی، دو طرفه و خطرناک بودن جاده ها چنین مسیری برایشان توصیه نمی شود.

جاده‌های طولانی، فرسوده و خطرناک، نبود مجتمع‌های تفریحی و خدماتی کنار جاده‌ای را هم اضافه کنید و مسافرانی که از رانندگی در چنین جاده‌ای خسته شده‌اند، مکان مناسبی برای استراحت و توقف چند ساعته پیدا نمی‌کنند. . لازم به ذکر است که تعداد مکان های اقامتی در شهرهای استان حتی در مرکز آن چندان مشخص نیست و به گفته نمایندگان گردشگری استان از 10 هتل چهار ستاره فراتر نمی رود که از این تعداد تنها دو هتل در بیرجند هستند.

اگرچه مدیرکل استانداری خراسان جنوبی می گوید: در نبود اقامتگاه هایی مانند هتل، اقامتگاه های بوم گردی خوب در سراسر استان حتی در مناطق دورافتاده، خدمات غذایی و اقامتی را به گردشگران و مسافران ارائه می دهد که ممکن است دلیل این امر این باشد. جذب حدود دو میلیون گردشگر در سال گذشته در این استان و افزایش مدت اقامت از 24 ساعت به 48 ساعت، وجود این 80 سایت بوم گردی در نزدیکی جاذبه های گردشگری استان است.

دیدنی های زیاد، زیرساخت صفر

استان بزرگ خراسان جنوبی به دلیل داشتن یکی از قدیمی ترین دانشگاه های ایران، تعداد زیاد خانواده های فرهیخته و زادگاه هفت پدر بنیانگذار ایران، یکی از علمی ترین مناطق کشورمان به شمار می رود. علوم، و همچنین دارای سابقه درخشان در فهرست میراث جهانی یونسکو است.

این استان تنها سه اثر جهانی دارد که قبلاً در فهرست یونسکو به ثبت رسیده است. باغ عمارت اکبریه بیرجند، قنات بالده فردوس، کویر نخبندان لوت و روستای خراشاد که دهکده ای جهانی صنایع دستی است و به بافت سنتی (توبافی) معروف است.

علاوه بر میراث ثبت شده در فهرست جهانی کشور زیزیفوس، انار، زعفران و زرشک، در این استان چندین اثر قابل ثبت در میراث جهانی وجود دارد که پرونده آنها تهیه و جمع آوری شده و یا در حال جمع آوری برای ارسال است. به یونسکو مجموعه های بی نظیری مانند آسبادهای تاریخی در شهرهای نهبندان و مدهیم و مجموعه کاروانسراهای شهرستان های طبس و سرایان.

فهرست آثار جهانی در انتظار ثبت استانی را در نظر داشته باشید و در عین حال به این نکته توجه کنید که اگر هر کشوری در دنیا حداقل یکی از این آثار جهانی را در دل خود داشته باشد، برای آن چه می کند. طبعاً اولین اقدام و گام، ترسیم همه راه ها و راه های رسیدن و دسترسی به آن بود. از طریق زمینی، هوایی و ریلی و در مرحله بعد به هر وسیله ممکن، گردشگران و علاقه مندان را از سراسر جهان جذب می کند. واقعیتی که در سایر نقاط جهان مشاهده می کنیم.

خراسان جنوبی با وجود چهار اثر ثبت جهانی و چندین اثر ثبت شده، در ابتدای مسیر اجرا و تامین زیرساخت های دسترسی به آثار خود قرار دارد. این عجیب و غریب و غم انگیز نیست؟!

بزرگترین اشیاء بالقوه گردشگری کشاورزی!

اگرچه خراسان جنوبی یکی از خشک ترین و کمیاب ترین استان های کشورمان است، اما اژدهای خشکسالی در دهه های اخیر برخی از مردم را مجبور به مهاجرت به شهرها و استان های دیگر کرده است، اما خاک حاصلخیز و مرغوب این استان شرقی این توانایی را دارد. تولید بسیاری از محصولات کم آب؛ محصولاتی که علیرغم کیفیت و کمیت بالا رتبه اول ایران و حتی جهان را دارند و می توانند زمینه ساز شکل گیری و توسعه گردشگری کشاورزی در این استان شوند.

زعفران، زرشک، زیزیفوس و انار چهار محصول زراعی و باغی خراسان جنوبی هستند که اگر بر ریل مدیریت علمی، اصولی و دقیق سوار شوند، با اندکی تلاش و کوشش در آینده ای نه چندان دور، مزارع و باغات خود را به دست خواهند آورد. بهترین و بزرگترین مکان گردشگری کشاورزی ایران و جهان در حال دگرگونی خواهد بود. زیرا در حال حاضر نیز در صنایع غذایی جهان اول هستند.

تنها همین قدرت عظیم است که می تواند چرخ های گردشگری خراسان جنوبی را به حرکت درآورد و روستاهای خشک و متروک و کم جمعیت را به بهشت ​​مهاجران تبدیل کند.

خراسان جنوبی در تولید زرشک و زیزیفوس رتبه اول کشور و در تولید زعفران رتبه دوم را دارد. زرشک این استان بر سکوی اول جهان ایستاده است.

زمان برداشت این محصولات پاییز است و پاییز در خراسان جنوبی کویرها و باغ های سرخ و صورتی و طلایی است که هر بیننده ای را شگفت زده می کند.

اخیرا برخی گردشگران خارجی از وجود چنین پاییز پرباری در منطقه مطلع شده و این روزها به منطقه می آیند، اما حضور چنین گردشگرانی نمی تواند دلیلی برای ایجاد سایت های گردشگری کشاورزی در منطقه باشد. و جمعی از گردشگران علاقمند به مزارع و باغات استان از سراسر ایران و جهان باشد. برنامه ای که البته مسئولان استانی می گویند به دنبال اجرای آن هستند و مشخص نیست چه زمانی اجرایی می شود.