“زخم” و “شورش” چندان چشمگیر نیستند / اجازه کار نمی دهند


محمد رحمانیان در نشست خبری نمایش «چخوف صد» با تشریح چگونگی ساخت این نمایش خاطرنشان کرد: به او امکانات دولتی و اجازه کار در بسیاری از مسائل داده نشده است.

به گزارش خبرنگار تئاتر صبا، نشست خبری نمایشچخوف ساد” کارگردان محمد رحمانیان امروز 9 تیرماه کتاب ایلخیا در شهرستان برگزار شد. در این نشست علاوه بر کارگردان، فردین حلتبری آهنگساز، سودابه خسروی طراح گریم، حسن علیشیری دستیار کارگردان، مریم ناظم الرعایا طراح صحنه و نازنین کریمی تهیه کننده حضور داشتند.

رحمانیان در ابتدای این دیدار خاطرنشان کرد: ایده این نمایش از ابتدای شروع کلاس های بازیگری با مهتاب نصیرپور شکل گرفت. زمانی که مشغول انجام تغییراتی در نمایشنامه بودم با نازنین کریمی آشنا شدم. او به اجرای این اثر کمک کرد. همچنین باید اضافه کنم که از همکاری مجدد با فردین خلعتبری به عنوان آهنگساز خوشحالم.

وی با اشاره به اینکه مخاطب برایش مهم است، تاکید کرد: من هم مثل هر کارگردانی دوست دارم کارم دیده شود، البته شاید محبوبیتی نداشته باشد، اما آن را دوست دارم. یک نکته دیگر: در کارهایم دوست دارم قسمت مستند اهمیت ویژه ای داشته باشد. این به این معنی است که کار من باید قابل اعتماد باشد.

وی در پاسخ به این سوال که چرا نمایش های ایرانی کمتر روی صحنه می رود، گفت: نمی دانم چرا، اما بزرگانی چون فردوسی که نمایشنامه نویس بزرگی است را داریم که باید به این فکر کنیم که چگونه آثار او را روی صحنه ببریم. درباره این گونه آثار باید گفت که برای آن ها باید به فکر سالن های مجهز بود، زیرا سالن های کوچک مناسب آثار فردوسی و نظامی نیست.

رحمانیان خاطرنشان کرد: در مورد شاهنامه سه نظر دارم که یکی از آنها مربوط به سیاوش است. من سعی می کنم بتوانم آنها را روی صحنه ببرم، اما امیدوارم این ابزار در اختیار من قرار گیرد، زیرا وقتی اجازه کار در تالارهای دولتی و برای این نوع کارها را ندارم، شما همچنین به سالن های دولت نیاز دارند. چه می توانم بکنم؟ البته من منکر نقش هنرمند نیستم، اما بخشی دیگر از شرایط کار به مسائل سیاسی اجتماعی مربوط می شود.

وی در پاسخ به این سوال که آیا اقتباس های خوبی از آثار ایرانی در سریال سازی وجود دارد، آیا می توان در تئاتر هم این کار را انجام داد، گفت: ابتدا باید بگویم که دو اثر “زم کاری” و “یاگی” که گفتید آنها هم آثار خوبی نیستند، اما باید بگویم که اگر بخواهم اثری بر اساس رمان «سالی» روی صحنه ببرم، قطعاً اجازه کار به من داده نمی‌شود.

وی با بیان اینکه حمایت هنرمندان از آثار ملی میهنی چقدر اهمیت دارد، خاطرنشان کرد: ابتدا باید تعریف کرد که آثار ملی میهنی چیست؟ از نظر من این موضوع چنان تعریفی دارد که اگر بخواهم بر اساس آن اثری بسازم قطعا اجازه نمایش داده نمی شود.

کیفیت کار برای رحمانیان مهم است

در ادامه جلسه فردین حلتبری نیز خاطرنشان کرد: کار با رحمانیان را خیلی دوست دارم، زیرا او تا آخرین لحظه حواسش به کار است. در مورد ویژگی های کار رحمانیان باید بگویم که برای او اینقدر فاخر بودن مهم نیست، بلکه برای او کیفیت کار مهم است.

وی تاکید کرد: من طرفدار بداهه نوازی در موسیقی نیستم اما در این شکل اجرا باید به این موضوع توجه شود.

سودابه خسروی، گریمور در بخشی دیگر از این نشست گفت: رحمانیان را از دانشگاه می شناسم و از همان زمان علاقه مند به همکاری با او بودم اما بی توجهی کرد و پاسخ منفی داد.

وی ادامه داد: وقتی محل کار را دیدم خیلی جذب آن شدم، چون بداهه برایم خیلی جذاب است. در عین حال در این اثر گریم حداقلی در نظر گرفته شده است، زیرا لازم بود گریم سبک باشد تا به نوعی با داستان همراه شود.

حسن علیشیری دیگر کارمند این تماشاخانه گفت: این نمایش چهارمین همکاری من با رحمانیان است. این تئاتر اثری متفاوت است و اتفاقات خاصی در آن رخ می دهد.

در پایان این دیدار مریم ناظم الرعایا و نازنین کریمی با ابراز خرسندی از همکاری با رحمانیان این تجربه را برایشان ارزشمند دانستند و امیدوارند بتوانند بار دیگر از حضور این استاد بهره ببرند.

انتهای پیام/